Spóźniony noworoczny prezent dla ororcia , która zażyczyła sobie dastiela.
Ostrzeżenia poniżej.

Fandom: SPN
Tytuł: Trzy stopnie poznania
Słów: 1 650
Ostrzeżenia: To jest bardzo obmierzły slash (przynajmniej w definicji Marchwi i Kota). Ze względu na słownictwo i sam fakt slashu klasyfikuje się gdzieś tam powyżej PG.
A poza tym: ZERO PRAWDOPODOBIEŃSTWA PSYCHOLOGICZNEGO, SURPRISE, WIEM, JESTEŚCIE ZASKOCZENI. To ostatnio u mnie normalne.
Dean nie jest Deanem, Cas jest Casem tylko wtedy, gdy tajemniczo wpatruje się w przestrzeń, i w ogóle dastiela nie da się napisać. (Co nie zmienia faktu, że wciąż w niego wierzę całą swoją slasherską częścią serca, która stoi w opozycji do obuchowej, shipującej Dean/Jo. Nie wiem, jak ja mogę żyć w takim rozerwaniu.)
Tak więc wyszedł słodki slash, do którego może kiedyś nie będę się przyznawać.
Ach, i jeszcze spoilery aż do 5x10.
Ale teraz - Lucyferze, najlepszego, dzięki, że ze mną wytrzymujesz, i niech slash staje się kanonem, A/M-en!


( Trzy stopnie poznania )

Po uwagę biorę tylko teksty opublikowane. Tych nieopublikowanych i niedokończonych jest tak ze dwa razy więcej...
No to jazda z tym.

Napisanych tekstów: 26
Ilość fandomów: 14 + tekst własny
Słów: 27 087

( 2009 w grafomanii Carol )

Ajm prizenting fik. A raczej Artura, stuprocentowo dla kasiowy , choć to nie jest to, co chciałabym Ci dawać. Srsly, to się samo napisało, ja tylko klikałam literki, soł don't blame me (blame my gender).
Chyba mam za dobre zdanie o Arturze, mimo wszystko, i chyba dalej nie przestałam w niego wierzyć, enyłej obawiam się, iż ta wizja z - przynajmniej aktualnym - kanonem nie ma wiele wspólnego. But sometimes you just have to say screw cannon, right?

Fandom: Merlin
Tytuł: Nice guys finish last (chciałam coś normalnego, coś polskiego, ale z niewiadomych przyczyn to się do mnie przyczepiło i nie wymyśliłam nic lepszego -____-)
Słów: 1 315 (yay!)
Spoilery: bardzo duże do 2x04
Uwagi: jak mówiłam, niekanoniczność i bohaterowie, nad którymi straciłam kontrolę już przy drugim zdaniu, i - uwaga - brak slashu! Nawet sugerowanego! Yay me!
Dla kasiowy :*


( Nice guys finish last )

Postanowiłam zakłódkować LJa, ale jeśli z jakiegoś powodu chciałbyś go czytać, wystarczy, że jakoś to uzasadnisz lub po prostu mnie zafriendujesz, jeśli znamy się np. z któregoś community.
Posty z tekstami, grafiką i innymi fanartami są otwarte dla wszystkich.

Bo napisałabym coś dziwnego, a nie mam żadnych pomysłów (tak, fikaton wyprał mi musk).

Nigdy Przenigdy: podaj mi trzy fiki, których Twoim zdaniem nigdy przenigdy nie napiszę. W zamian spróbuję napisać fragment jednego z nich.

Wynik bardzo ciekawego meme u rysiaczek , które polegało na tym, że należało wybrać sobie fandom, Ryś dawała jakąś ikonkę do niego i na jej podstawie należało napisać ficka. W ciągu jednego dnia.

Moja ikonka:


Fandom: House M.D.
Tytuł: Tęsknota
Spoilery: bardzo ogólne do końcówki trzeciego sezonu i początku czwartego
Ostrzeżenia: Mm, angst again? Tak wyszło ^___^
Postacie: Cameron
Słów: 526

( Tęsknota )

Kochana Kaś.
Wiem, że ostatnio nie było Ci łatwo, że nigdy nie jest do końca łatwo, bo jak już w normalnym życiu zaczyna się wszystko układać, to można się spodziewać, że zaraz jakiś szalony scenarzysta postanowi zburzyć także ten fandomowy świat i wtedy wszystko bierze w łeb. Ale dzisiaj jest Twój dzień, a w takim dniu - oczywiście - dostaje się dużo życzeń, a jak dużo osób czegoś życzy, to prawie na pewno musi się spełnić.
Dlatego życzę Ci, na najpierwszejszym miejscu, szczęścia - bo na to składa się większość aspektów życia, więc jest uniwersalnie; życzę Ci też spełnienia marzeń - bo tylko Ty tak naprawdę wiesz, czego Ci należy życzyć; życzę Ci mnóstwo uśmiechu na każdy dzień, bo tylko te dobre chwile powinno się wspominać za ileś, ileś tam lat.
Żyj nam długo, twórz i zarażaj miłością fandomową jeszcze dłużej, i oby spotkało Cię jak najwięcej dni, którymi można się tylko i wyłącznie cieszyć :*

( Wizualno-słowny prezent )

Bo Carrusie są pamiętliwe i jak coś obiecują, to z reguły dotrzymują słowa.

Mema drabblowego ciąg dalszy, tym razem - tekst na życzenie Kota.

Lista zamówień dla przypomnienia:
1. Na Edmunda Pevensie dla - uwaga, uwaga - Marchwi (drabble)
2. Na Bobby'ego dla Rysiaczka (drabble)
3. Na Uriela dla Andy (ikonka)
4. Na Lunę tudzież Dolores U. tudzież Korneliusza K. (kwestia wciąż nierozstrzygnięta) dla Kota (drabble)
5. Na Niespodziankę (Wyskakującą z Wielkiego Tortu) z House M.D. dla Beaty

Słów równe sto, napisane na brzegu Morza Czarnego, inspiracja więc jest oczywista, ale mimo to chciałabym wyjaśnić tło powstania tej krótkiej historii.
Otóż któregoś popołudnia, siedząc z Mamuś na plaży, zauważyłam bawiącą się niedaleko nas dziewczynkę. Na oko miała jakieś osiem-dziesięć lat, ale nie to jest najistotniejsze. Co jest ważne, to że jak tylko ją zobaczyłam, w mojej głowie pojawiła się myśl: tak musiała wyglądać mała Luna. Dziewczynka miała blond włosy, schowane pod kolorową czapeczką, oraz błękitny strój w kwiatki. Przez chwilę zastanawiała się co ze sobą zrobić, po czym położyła się na piasku i zaczęła robić orzełka - czy anioła, jak to kto zwie - którego normalnie robi się na śniegu.
Widziałam ją potem jeszcze kilka razy, jak bawiła się z jakimiś obcymi dziećmi albo budowała zamki z piasku przy brzegu, ale chyba już na zawsze pozostanie moim wyobrażeniem o małej Lunie.


( Naszyjnik o zapachu morza )

Grzebanie w Photoshopie jest idealne na nerwy. Tak samo jak gra na fortepianie. I jedzenie. Ale jedzenie jest dobre na wszystko.

Stres przedwynikowy podziałał na mnie płodnie. Ukończyłam swój pierwszy ikonkowy batch, który można zobaczyć tutaj: weiconit , ale żeby nie było, ikonki wstawiam także na prywatnym LJu.

( Do ikonek )


A tak poza tym, to powoli zaczynam świrować.
(Nawet rodzona matka, która doskonale zna moje wszystkie stany i to, do czego mnie doprowadzają, doszła do takiego wniosku.)

Moje ostre vidsowanie w przerwach nauki do matury (wiecie, dopiero dzisiaj, kiedy rozwiesili listy z harmonogramem ustnych, matura stała się dla mnie czymś realnym), wzięło w łeb. Mogę się założyć z każdym z Was, że żaden z Waszych programów nie działa wolniej, niż mój do obróbki plików video. Jak wyłączałam go, byłam na skraju załamania nerwowego.

To coś - a raczej trzydziestosekundowe nic - bez żadnych efektów, przejść, bez kompletnie żadnej obróbki poza wycinaniem, zajęło mi dwie godziny. Tyle, ile normalnie każdy dopracowany do szczegółów film pięciominutowy.
Ale i tak się nim podzielę, bo nie planowałam go tak czy tak kończyć, miało to być jedynie coś w rodzaju wprawienia się na nowo w obróbkę filmów.
Jedyne, co mam na swoje usprawiedliwienie, to to, że to wszystko wina Obrzydliwych Slasherów.

Arthur/Merlin - Can't take my eyes off you



Proszę, nie sugerujcie się, moje umiejętności naprawdę są lepsze -___-

Jeśli już jesteśmy przy Merlinie i działalności fanowskiej, to, ku Waszemu przerażeniu, muszę Was poinformować, że fick merlinowy nie tlyko wygląda realnie, ale i nabiera kształtów, niach *diabelski śmiech* Dzisiaj na polskim otworzyłam brudnopis a słowa jakoś tak same, jedno za drugim, zaczęły się pisać...

Tak więc mamy zamówienie:
1. Na Edmunda Pevensie dla - uwaga, uwaga - Marchewy (drabble)
2. Na Bobby'ego dla Rysiaczka (drabble)
3. Na Uriela dla Andy (ikonka)
4. Na Lunę tudzież Dolores U. tudzież Korneliusza K. (kwestia wciąż nierozstrzygnięta) dla Kota (drabble)
5. Na Niespodziankę (Wyskakującą z Wielkiego Tortu) z House M.D. dla Beaty

A teraz czas na pierwsze zamówienie, na które pomysł przyszedł szybko (dlatego musiałam go spisać natychmiast, bo okazja mogłaby się nie powtórzyć).

Tytuł: Ostatnie zadanie
Fandom: Opowieści z Narnii (część bliżej nieokreślona ze względu na moją nieznajomość kanonu od drugiego tomu)
Bohater(owie): Edmund (a jakże) oraz mysz (nie Ryczypisk)
Długość: równe 100 z tytułem włącznie

Użyszkodniczkę Marchew uprasza się o nie zdefriendowanie po przeczytaniu tego tforu.


Egzamin z angielskiego na koniec szkoły średniej był ostatnim, jaki dzielił Edmunda od długo wyczekiwanej wolności.
Nauczycielka, starsza i zdecydowanie zbyt poważna kobieta, chodziła sztywno po sali i rozdawała spięte spinaczami kartki papieru, na których czarnym atramentem wypisane były pytania.
Chłopiec podpisał się u góry pierwszej strony i już miał przejść do zadań, kiedy zdał sobie sprawę, że czegoś mu brakuje.
Po chwili zastanowienia uśmiechnął się do siebie i dodał do podpisu jeszcze jedno słowo.

Gdy podniósł głowę, by spojrzeć na stary zegar, mógł przysiąc, że mysz, biegająca po małym terrarium, puściła do niego oko.